new-aircraft-concept-2050.jpg

تکنولوژی روزبه‌روز در حال پیشرفت است و صنعت هوانوردی هم از این پیشرفت بی‌نصیب نیست به‌گونه‌ای که در عرض حدود صد سال از هواپیماهای اولیه که تنها چند متر از سطح زمین بالاتر می‌رفتند به هواپیماهای غول‌پیکری چون ایرباس A380 و جنگنده‌های فوق‌العاده‌ای چون F35 رسیده‌ایم؛ اما این روند متوقف نشده است و شرکت‌ها و مهندسین سراسر جهان همواره در حال کار و تلاش جهت ایجاد نوآوری‌های بیشتر در این صنعت هستند؛ بنابراین با چنین سرعت بالای پیشرفت تکنولوژی این سؤال مطرح می‌شود که هواپیماهای مسافربری سال 2050 چگونه خواهند بود؟

در حال حاضر مهندسان و طراحان حوزهٔ صنعت هوایی زمان زیادی را بر روی مدل‌های جدیدی از هواپیماهای مسافربری صرف می‌کنند تا بتوانند نسل جدیدی از این هواپیماها را تولید کنند. بااین‌حال هنوز هیچ‌یک از این مدل‌ها و تحقیقات منجر به ساخت یک نمونهٔ واقعی و کاربردی نشده است؛ اما مثلاً تکنولوژی واقعیت مجازی را در نظر بگیرد. نسخهٔ اولیهٔ این فناوری در دههٔ 80 میلادی به‌عنوان یک دستگاه مفهومی ساخته شد اما به خاطر این‌که در آن زمان این ایده غیرعملی بود، سازندگان آن مورد تمسخر قرار گرفتند درحالی‌که تکنولوژی واقعیت مجازی امروزه بسیار پیشرفت کرده و کاملاً کاربردی شده است. این امر می‌تواند در صنعت هوانوردی هم بروز پیدا کرده و ایده‌های و روش‌هایی که در حال حاضر شاید موردتوجه قرار نمی‌گیرند در سال‌های آینده منجر به ساخت هواپیماهای مسافربری کاملاً جدیدی شوند.

در حال حاضر یک مفهوم جدید درزمینهٔ هواپیماهای مسافربری ارائه شده است. مفهومی که به‌صورت مخفف BWB یا «تلفیق بال و بدنه» نامیده می‌شود. در این طرح، بال‌ها و بدنه به شکل منحنی بوده و در یکدیگر ادغام شده‌اند یعنی نمی‌توان مرزی میان بال‌ها و بدنه تشخیص داد. این بدان معنا است که طراحی داخلی کابین هواپیما خیلی گسترده‌تر و جادارتر از هواپیماهای امروزی خواهد بود و افزایش فضای کابین یعنی می‌توان تا 1000 مسافر را در آن جای داد که تا حد قابل‌توجهی بیشتر از ایرباس A380 است. این‌یک طرح مربوط به آینده بوده و انتظار می‌رود بتوانیم چنین هواپیماهایی را تا سال 2050 در آسمان‌ها ببینیم.

البته نوآوری این هواپیماها به همین‌جا ختم نمی‌شود و در داخل کابین آن‌ها نیز دنیایی از تکنولوژی نهفته خواهد بود. در داخل این هواپیما بجای پنجره‌های معمولی، مفهوم جدیدی به نام «دیوار زنده» ارائه خواهد شد. همچنین در هر صندلی تکنولوژی واقعیت مجازی سه‌بعدی بکار خواهد رفت و سالن بسیار بزرگی برای استراحت مسافران خواهد داشت که مسافران می‌توانند بجای نشستن در صندلی‌های کوچک خود، اوقات خود را در این سالن سپری کنند. علاوه بر این، کافه‌ها و محل‌های تفریحی دیگری نیز در هواپیما وجود خواهد داشت که مسافران می‌توانند در طول پروازهای طولانی از حضور در آن‌ها لذت ببرند. گفته شده که تکنولوژی طرح تلفیق بال و بدنهٔ هواپیماها دست‌یافتنی بوده و طی 35 سال آینده در دسترس خواهد بود.

از سوی دیگر امروزه نگرانی‌های زیست‌محیطی زیادی به جهت آلودگی‌های تولید شده توسط هواپیماها وجود دارد به همین دلیل هواپیماهای آینده کارآمدتر بوده و از سوخت‌های زیستی و انرژی الکتریکی استفاده خواهند کرد. درنتیجه ایجاد سروصدا و تولید گازهای گلخانه‌ای از سوی این هواپیماها برای حمل هر مسافر بسیار کمتر از هواپیماهای کنونی خواهد بود. همچنین جهت کاهش وزن هواپیما نیز در ساخت صندلی‌ها، کف و حتی دیواره‌های هواپیما از مادهٔ فوق سبکی بنام «Micro Lattice» یا «ریز تورینه فلزی» که توسط بوئینگ توسعه پیداکرده است استفاده خواهد شد درحالی‌که از بسیاری از طرح‌های مفهومی جدید بوئینگ، ایرباس و حتی ناسا نیز در هواپیماهای آینده استفاده به عمل خواهد آمد.

این هواپیماهای جدید فقط بر روی سرعت تمرکز نمی‌کنند بلکه بیشتر راحتی و کارایی آن‌ها مدنظر است. این مفهوم جدید می‌تواند رؤیای هواپیماهای مسافربری آینده باشد؛ بنابراین امیدواریم حداقل تعدادی از این مفهوم‌هایی نوینی که در این مطلب به آن‌ها اشاره کردیم در هواپیماهای آینده مورداستفاده قرار گیرند و بتوانیم این هواپیماها را در آینده‌ای نزدیک در آسمان‌ها ببینیم.

 

pedal

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید